W olbrzymiej skarbnicy dóbr niematerialnych ludzkości śpiew zajmuje miejsce honorowe, ważne miejsce. Śpiewana modlitwa wyraża wyznanie wiary i nadziei człowieka, śpiew uwydatnia potęgę ducha i wieczną tęsknotę za światem lepszym, szlachetnym. Śpiew jest potężnym instrumentem wywierania wpływu. Pieśń porywa do czynu, to ona wychowuje w najlepszym znaczeniu tego słowa, ona przekazuje tradycje pokoleniom. Pieśń zapisuje obok historii zdarzenia dobre i złe, które jakże często nad życiem naszym ciążą przez lata, składając się nieraz na całość i niemal na istotę życia jednostki ludzkiej, społeczeństwa, narodu.   
       W śpiewie jakże często przejawia się nasza niezłomna wola i wiara w słuszność naszej sprawy. Poprzez podtrzymywanie śpiewu chóralnego łączymy się w myślach i czynach, poznajemy się i zbliżamy na duchu. Śpiew przypomina ojczyznę naszą, przypomina jej wielkość i wspaniałą historię, przypomina nasze zasługi dla środowiska, parafii, chrześcijaństwa i kultury. Śpiew żyje i kwitnie w naszych sercach, w pamięci tak młodych jak i starszych, którzy w pieśniach i czynach zamknęli wspomnienia z młodości.  

Antoni Wojewoda